Powody
Wrogość pomiędzy królestwem angielskim oraz francuskim narastała stopniowo już od początku wieku trzynastego i wiązała się przede wszystkim z posiadaniem przez królów angielskich licznych ziem oraz terenów bezpośrednio na kontynencie europejskim. Największe rozmiary tejże wrogości osiągnięte zostały na przełomie wieku dwunastego i trzynastego kiedy to francuzi na rzecz anglików utracili bardzo dużą ilość ziem. Królowie andegaweńscy nie posiadali statusu suwerenów na swych posiadłościach francuskich lecz władali nimi jako wasale francuskich monarchów. Układ ten potwierdzono pomiędzy Henrykiem trzecim oraz ludwikiem czwartym na mocy traktatu paryskiego, gdzie jego najważniejszym aspektem było potwierdzenie statusu królów Anglii jako wasali, co zmuszało ich do składania hołdu lennego francuskim władcom. Spory toczyły się ciągle z różnych powodów, ich rozognienie miało jednak miejsce ponownie w wieku czternastym, tym razem znowu chodziło o majątek ziemski, a mianowicie Akwitanię i Flandrię. Spór ten nałożył się dodatkowo na ciągłą rywalizację obu stronnictw arystokratów o władzę na terenie samych wysp brytyjskich. W momencie kiedy królowa powróciła do Anglii, Edward drugi musiał abdykować, następnie aresztowano go, a całkowicie tron przepadł w roku 1321. W momencie kiedy młody ambitny król przejął rządy w momencie uzyskania pełnoletniości zaczęły się jego roszczenia w stosunku do Francji, nie tylko jeśli chodzi o jego byłe prawa lenne, ale także za uznania go za sukcesora francuskiej korony.